miércoles, 16 de abril de 2014

Un, dous, tres...PATACA!


A verdade é que non teño moita idea de fotografía, por iso non tiña para nada planeado facer unha entrada sobre este tema. Pero decateime de que había dúas fotógrafas aficionadas as que estiven seguindo debido a que as tiña agregadas ao Facebook e mesmamente hai moi pouquiño que abriron un blog para que a xente visite as fotos dos lugares onde van a sacar as fotos.

(A esquerda, Karem, a dereita, Cony)

As mulleres da foto, son Cony Anca y Karem Bustabad. Ambas son aficionadas á fotografía e dende hai bastante tempo cada día soben ao Facebook bastantes fotos dos lugares onde van, e ultimamente, como xa dixen, abriron un blog para ir almacenándoas alí. Podedes visitar o blog aquí.

Ultimamente, se non me equivoco, están dedicando o seu tempo á fotografía HDR. Quizais non vos soe pero a mesma fotografía que Peter Jackson and family utilizou para crear o mundo de El hobbit. Esta de aquí é a primeira foto en HDR de Karem:


Para que vexades que non minto, podedes comparala con estas capturas de El hobbit: La desolación de Smaug:




Bueno, non falo máis e deixo que Cony se presente:

Mi nombre es Cony Anca Vetter y soy una aficionada a la fotografía, aunque casi diría que soy una “adicta” a la fotografía. Desde muy pequeña, me gustaba hacer fotos, pero era una afición cara y gracias a la aparición de la fotografía digital, mi afición creció debido a que se abarataron costes. Empecé con una cámara compacta, fui ampliando conocimientos hasta que me pasé a una cámara reflex y ahí sí que se puede decir que llegué a mis objetivos en fotografía. El tipo de fotografía que más hago es el paisaje, sobre todo el paisaje natural, cuanto más rural, mejor. Me encanta encontrar rincones apartados que un día fueron importantes para la vida rural, como pueden ser los molinos, los puentes, etc. Rincones que hoy en día están tristemente abandonados . En mi interior, cuando hago una foto de uno de estos rincones, imagino la vida en el pasado, imagino a la gente trabajando en esos molinos, cruzando esos puentes... y me pregunto por qué se abandonaron todos estos lugares.... Creo que estoy influenciada por mi padre. Él emigró a los 19 años, se fue de Galicia y cruzó el Atlántico. Dejó su aldea y llegó a una gran urbe, Sâo Paulo. Y por increíble que parezca, siempre echó de menos su aldea, esa tranquilidad, esos paisajes . Me inculcó el amor a la naturaleza y continúo así. Me encanta el paisaje gallego, pocos lugares disponen de una variedad de colores tan amplia.Sobre todo en otoño y en primavera. También hago fotografía nocturna... Ese es un mundo aparte, ggg. Este tipo de fotografía me transmite calma... Una tranquilidad infinita... Acostumbraba a compartir mis fotos con mis amigos de las redes sociales como puede ser facebook y un día pensé que podía compartirlas con un público mucho más amplio. Así que decidí hacerme un blog. Necesité la ayuda de Karem puesto que ella es esperta en esto de los bloggs. Ella me ayudó a diseñarlo. Mi objetivo no es conseguir un número elevado de visitas, sino que me gustaría que mis fotos llegasen a ojos de personas que por cualquier motivo no pueden visitar los lugares que yo visito. Tengo visitas de emigrantes que están lejos de su tierra, gente que algún día pasaba por estos rincones, mis rincones favoritos... 

El blog fue creado hace apenas 2 semanas , sólo tiene tres entradas y poco a poco iré incorporando más.

Aquí vos van unhas fotos dela:

Faro do Cabo Ortegal

Muíño do Castelo, Narahío

Praia de Valdoviño



Ferrol, Narón e Neda, dende Coto do Rei

Fervenza do Castelo, Narahío-San Sadurniño

Muíño das Painceiras, Bermuy, As pontes

Esta es una foto muy especial para mí, es una foto que no tiene buena calidad, pero refleja todo lo que escribí arriba, aún no está subída en el blog. Es una foto que hicimos un día que fuimos a visitar un molino al que iba mi padre cuando era niño.
Resulta que llegamos al molino y mi padre se puso a mirar la puerta del molino, la miraba con una linterna y no entendíamos que buscaba hasta que nos llamó y pudimos ver el nombre de mi padre escrito en la puerta... Escribió su nombre allí cuando tenía 14 años... hoy tiene 76... imagínate la ilusión mía y de Karem al encontrar esta firma, dice Cony.

Esta é a firma. Pon: Constantino Anca.

Praia de Doniños

Serra da Capelada, dende San Andres de Teixido

Área recreativa Pedroso-Narón

Parque etnográfico do río Sesín- A Capela

Parque etnográfico do río Sesín- A Capela.

Estas tres últimas fotos parecen sacadas de El hobbit completamente, dende o meu modo de ver.


Praia de Pantín

En canto á outra fotografa, Karem fíxenlle unhas preguntas:

Háblame un poco del blog.
El blog lo lleva Cony pero yo le ayudo en la parte más técnica ya que ella no conocía la plataforma blogger y yo ya trabajara con ella en clase, también le doy alguna idea a la hora de narrar la historia que describimos en cada lugar. La verdad es que el blog no ha tenido mucha aceptación, bueno entre amigos y eso si, pero ya lo eran las fotos antes de estar en blog, pero supongo que un blog tampoco se hace conocido de la noche al día... hay que tener un poco de paciencia.

¿Qué te gusta de la fotografía? ¿Qué te motiva a la hora de hacer fotos?
De la fotografía me gusta todo jejeje lo que más me gusta, más que hacer fotos en sí, es ir a hacerlas y descubrir lugares que mucha gente no conoce. Esa sensación que da estar en lugar que hace mucho tiempo que nadie visita es indescriptible, o la emoción que se siente al caminar siguiendo el transcurso de un río y de repente encontrar un antiguo molino o un puente viejo, y pensar la de historias que han pasado en esos lugares pone el pelo de punta a cualquiera. Lo que me motiva de la fotografía es poder compartir con la gente la belleza de algunos lugares que a lo mejor no visitan nunca en sus vidas, o mostrar una perspectiva diferente de algo que la gente está acostumbrada a ver, pero les muestras como lo ves tú. Eso es lo que más me gusta


¿Qué es lo que quieres transmitir con tus fotografías?
Con mis fotos intento transmitir lo que siento al ver determinadas escenas, muchas veces no lo consigo porque todavía me queda mucho que aprender pero me gusta poder compartir eso con la gente. Supongo que será parecido a cuando un poeta, un escritor, o un director de cine o de teatro... escriben un poema , un libro, una obra o ruedan una pelicula, todos ellos intentan transmitir sentimientos con sus obras, pues un fotográfo igual, pero a través de sus fotografías.


¿Por qué haces fotos de paisajes gallegos y no de otros?
Hago fotos de paisajes gallegos porque no tienen nada que envidiar a los paisajes que se puedan encontrar por el mundo adelante. Para que voy irme fuera de Galicia si todavía quedan aquí miles de rincones por descubrir y para sorprenderme. Y más que nada porque me gusta mucho hacer fotos y si siempre que quisiera hacerlas me fuera de viaje a otro sitio que no fuera en Galicia, me arruinaría... (comenta entre risas).

Estas son algunhas das súas fotos:


Muíño do Castelo, Narahío


Torre de Hércules, dende o paseo que vai a Portiño
Muíño de Zancarrión, en Bermuy- As pontes

E para despedirme quería dar moitas grazas a ámbalas dúas pola súa tremenda colaboración, tanto á hora das entrevistas coma á hora de elaborar esta entrada, debido a que axudáronme moito...
Espero que teñan moito éxito nas próximas semanas co blog.






martes, 15 de abril de 2014

Entrevista a RB01 Clicka

(De esquerda a dereita: TiTo EHD, SirkUno, DroDer, Ras Bao, Juanda ARS Sánchez)



Non tiña moitas ideas nin ganas de poñerme a pensar en que outro traballo podería facer para a clase de Historia de Galicia. A verdade e que non teño nin puta idea do que estase a facer a día de hoxe na cultura galega, e creo que non é solo problema meu porque de todos os nomes que nomeou o profesor na clase non coñecía nin ao primeiro... Pero iso é porque ninguén habíame falado deles, porque parece que aquí, ao meu modo de ver as cousas en Galicia promocionanse de mala maneira...

Pois iso, andaba eu a darlle voltas e voltas a de que facer o meu traballo. Hai música en Galicia que se fai bastante guay. Un exemplo son por exemplo Watios (que entradas pasadas xa comentei que era dos meus grupos favoritos), Arce, todo Norweside, e aquí en Ferrol destaca este grupo RB01 Clicka, aos cales coñezo personalmente. Así que encendeuseme a bombilla na miña cabeza e preguntailles se estarían interesados en botarme unha man e poder facerlles unha entrevista para un asignatura coñazo do instituto. Dar as grazas pola boa aceptación que tiven.

RB01 Clicka é un grupo que formouse no ano 2012, despois de varios anos dos seus compoñentes grabando no mesmo estudio: Rasba’Studios. Todo empezou con poucas aspiracións pero ao sacar a sua primeira mixtape Historias de una vida, recaudaron bastante diñeiro cos concertos e a venta física desta. Despois diso seguiron grabando outras mixtapes tales como Rarezas del 3300A e Comienza el espectaculo.
Podedes acceder a sua páxina oficil pinchando aquí, e ao seu canal de YouTube (dirixido por Ras Bao) aquí.

1. ¿Como os llamáis? ¿Por qué ese nombre?

Somos RB01 Clicka. El nombre surgió porque todos grabábamos en el mismo estudio (Rasba'Studios, cuyo logo es RB01), y empezamos a grabar canciones juntos, entonces empezamos a hablar de "la clicka" (las clickas son las bandas americanas), entonces añadimos el logo.. y quedó como RB01 Clicka.

2. ¿Quienes perteneceis al grupo?

Somos 5 integrantes: 
Alejandro Tenreiro (DroDer)

Cristian Noya (SirkUno)

Anxo Caeiro (Ras Bao)

Humberto Granados (TiTo EHD) 

Juan David Villarreal (Juanda ARS Sánchez)

3. ¿Como surgió?

Como decimos en la primera pregunta, surgió porque eramos un grupo de amigos que nos juntabamos para hacer música en un mismo lugar.

4. ¿Donde grabais vuestras canciones?

También lo contestamos anteriormente: en Rasba'Studios. Originalmente el estudio era de Ras Bao, de ahí su nombre, pero con el nacimiento del grupo cada uno ha ido añadiendo su granito de arena, y aún conservando el nombre original, el estudio no deja de ser de todos.

5. ¿Cuantos trabajos habeis hecho hasta la fecha en conjunto? ¿Y en solitario?

Como RB01 Clicka hemos sacado 4 maquetas: "Historias de una vida", "Rarezas del 3300A", "Comienza el espectáculo" y "The end"
Y En solitario:
 Ras Bao
- Promo '09: Reggae Sentimiento
- Reggae Sentimiento (2010)
- Versión 2.0 Tha Mixtape (2010)
- Sinópsis (2010)
- Armagedon (2010)
- Finisterrae (2010)
- Binomio (2010)
- Full Contact (2011)
- Adelante (2012)
- A miña terra (2012) [Grabada integramente en galego]
DroDer
-Invasión tha mixtape (2010)
Juanda ARS Sánchez:
- Desde mi tumba resurjo (2010)
SirkUno y TiTo EHD por ahora no han sacado ningún trabajo en solitario. Aunque podríamos decir que siempre estamos trabajando en algo nuevo, tanto ellos, como el resto.

6. ¿Que intentais transmitir en vuestras canciones?

Un poco de todo. En nuestras carreras en solitario cada uno habla de una manera mucho más personal que cuando trabajamos como grupo.
Así a todo, como grupo, hemos grabado la maqueta de "Historias de una vida" que se compone al 90% en contar historias de vidas que no son las nuestras: Una vida al revés (desde que mueres hasta que naces), los paisajes de galicia o la historia de un delincuente que acaba ejecutado por la justicia son algunas de las temáticas.
Ahora mismo nuestras últimas temáticas han sido críticas a la sociedad, de todo tipo: criticamos a los que nos critican y a los que merecen ser criticados.

7. Teneis bastantes videoclips, ¿los haceis vosotros?

Sí. Trabajamos los 5 como uña y carne, pensamos en como realizar los videoclips: los paisajes y los encuadres son muy importantes.
Anxo (Ras Bao) es quien los monta, y después lo supervisamos, pensando en si se pueden cambiar un plano u otro o dando nuevas ideas según vaya saliendo para que queden lo mejor posible.
El trabajo de hacerlos es bastante complejo, sobre todo al tratarse de 5 personas juntas. En caso de ser un videoclip personal cambia mucho el asunto, pero funcionamos de la misma manera. Siempre apoyamos y criticamos nuestros trabajos entre nosotros con la intención de mejorar, aunque a veces, resulta un poco duro.


8. ¿Habeis colaborado con otros raperos de Galicia? ¿Quién?

La lista podría ser interminable. Cada uno por separado, y comenzando por otros raperos de Ferrol algunos podrían ser Astral, Luso, Brother MCJ, Abuín, NaM Katanah, DelaFé, El Puto Fran, FH, Fénix, Pedrolo, Pepo aka Fight, Gio Snukah... y los que nos dejamos en el tintero, que serán muchos.
Quitando las colaboraciones de Ferrol-Naron, alguno de nosotros ha colaborado con Koke Rodríguez (de Ley Innata) y Duke Sam (de Track Asedio), además, muchos de nosotros estamos en contacto con otros artistas a nivel nacional y estamos preparando cosas con ellos. Pero es mejor no revelar nada hasta que las cosas no vean la luz.

9. ¿Como veis el panorama actual gallego?


Eso es depende de como se mire. Cada uno tiene una opinión personal muy diferente porque nos van diferentes estilos, pero en general, tiene sus altibajos. Hay gente que está petando muy fuerte y con razón, y luego hay otra gente, que bueno, está ahí, que es lo importante. No vamos a discriminar a nadie por su estilo, más bien les mandamos apoyo y que sigan intentándolo, al igual que nosotros seguimos haciendo lo nuestro.

miércoles, 26 de febrero de 2014

A situación de Navantia en Ferrolterra

Os traballadores de Navantia de Ferroltera reuníanse hoxe na praza de Armas, diante do Concello, para protestar pola carga de traballo. Xa levan semanas, meses e anos, facendo estas manifestacións casi todas as semanas en horario de traballo para haber se ao final conseguen algo que non sexan despidos.
Esta é unha foto de hoxe. Desgraciadamente pilleinos no momento da marcha e moi poucos salen na foto.
Encontrei un articulo do Faro de Vigo que fala da manifestación de hoxe. Podedes velo aquí.



 Deixaron escrito con pintura (os limpiadores pasáronse toda a tarde para quitala do chan da plaza), as palabras: Carga de traballo, Veto non, Dique si.

Navantia é algo que a min persoalmente me afecta e me interesa, debido a que meu pai traballa na empresa, e si a él o despiden pois acabousenos o conto. Aparte penso, como todos supoño, que Navantia é un factor crave para Ferrol e para toda a comarca ferrolterrá, e si ao final acaba pechando as súas portas supoño que a comarca de Ferrolterra virase abaixo.
Como digo, o meu pai traballa en Navantia, asi que decidín facerlle unha entrevista de audio para saber como está Navantia nestes momentos e que pensa él acerca de todo isto. 
Podedes escoitar a entrevista aquí.



¿Non estades fartos da literatura galega?

Hoxe abrín o Twitter e encontreime con este tipo de tweets. Eu non o levo tan ao extremo pero alegrame pensar que non son o único ao que lle fastidia moitísimo ter que estudar a literatura galega, debido á amplia colección de autores, obras a características que hay que estudar.







Son o único ao que lle molesta ter que estudar literatura galega? Non o digo polo simple feito de que sexa galega e non castelá ou inglesa, o digo porque parece que aos programadores do temario que hai que dar en segundo de bacharelato non se lles olvidou ningún autor de toda a historia galega.
Por exemplo, en literatura castelá (que non é que me guste moito mais ca galega) estúdanse unhas determinadas xeracións ou movementos, e delas escóllense uns autores craves e as súas obras mais importantes para estudar, poño o exemplo de: Séculos de Ouro- Cervantes- “Don Quixote da Mancha”. E o contrario da literatura galega que estudamos, a cal colle todas as xeracións habidas e por haber, selecciona a todos os autores da mesma, e todas as súas obras, e nos temos que aprendelas. TODAS. Coas súas características inclusive.

Aparte a literatura castelá que hai que estudar remata con bastante tempo de marxe desde esa etapa ata a que estamos vivindo nos. En galego non é así, no libro de texto aparece ata xente que me leva dez anos, ou un pouquiño mais. Parece que si ti escribes algo en galego, aínda que sexa unha absolutamente merda (non digo que os autores que temos que estudar o sexan), nuns anos aparecerás nos libros de texto e os nenos da túa idade terán que estudarte.

¿Pero se pode saber que pensan que se leva a cabo con isto? ¿De verdade se pensan que voume acordar dalgún autor, dalgunha obra e encima das características, de autores que non lin?
Teño claro de quen voume acordar: de Castelao, de Rosalía, de Curros, de Pondal, de Blanco Amor. ¿Pero por qué voume acordar destes e dos outros non? Porque lin as súas obras. Para acordarme das obras de alguén teño que habelas lido, e non habelas chapado nun libro de texto, iso non leva a nada.
Por exemplo, hai un autor na literatura americana que gústame moito: Stephen King. Ten moitísimas obras, e linme bastantes del. Pero acórdome de todas, para ben ou para mal, ¿e por qué? Porque as lin. O mesmo me pasa con Castelao, Blanco Amor, Rosalía... Pero os demais, todos eses que estudamos, pero non lemos, acabaremos por non nos acordar deles. E mais, tiven examen de literatura pola tarde e estou seguro que pasado o fin de semana, non me acordarei de nada.

Unha das solucións posibles dende o meu punto de vista, aínda que son consciente de que nunca levarase a cabo como o sistema educativo siga así, e que se imparta a asignatura galega da seguinte maneira: Haxa clases de gramática, de ortografía e demais cousas prácticas para que aprendamos a falar ben o idioma galego. Iso é algo que fase agora e está ben, porque son necesarias para aprender a falar nun idioma. Pero eu diría que a literatura non se chapara, non se metera ao besta nas nosas cabezas sen ningún sentido, en vez de iso poderíanse dedicar unhas cantas clases a ler unha obra ou parte de ela de algún autor galego. Por exemplo, unha ou dúas obras lidas na clase por semana. Aínda que tan so léanse un pouco e non completas, quedaranse mellor na cabeza dos alumnos, e é mais, aos alumnos que lles este gustando o que están lendo na clase acabáranolo lendo na súa casa.
Deste xeito ao final do curso haberanse lido ou medio lido algunhas das obras mais importantes. Se isto se fixera dende primeiro da ESO, ata segundo de Bacharelato, os aseguro que dentro duns anos nos acordaríamos dos libros que léronse na clase, ao contrario de chapar chapar e chapar obras, para mais tarde non acordarte de absolutamente nada.

E para rematar, gustaríame (se vos apetece e tedes tempo) a que me dérades a vosa opinión acerca de como vedes a actual impartición do galego nas aulas. Moitas grazas!



martes, 18 de febrero de 2014

¿Cómo facerlle un traballo a Manolo?

Brandán e mais eu fixemos un video no que expoñemos nosas ideas para facer un video da rebeldía galega para a clase de Historia de Galicia.
Nos debatemos entre facer un video sobre os irmandiños ou sobre os sucesos no monte Medulio...

sábado, 8 de febrero de 2014

Caladiño falando sobre os irmandiños


O da foto (que non é miña, saqueina de internet), é o irmán do meu avó paterno, chámase Roberto Casteleiro, é historiador e traballou como profesor no politécnico de Ferrol. É coñecido como "Caladiño", polo personaxe que interpreta na película Sempre Xonxa. Aquí deixovos o enlace a película (eu non a vin completa, so vin partes cando era moi pequeno). Él aparece xa na primera escena:



O mércores de esta semana invitoume a min e mais a miña familia a comer nun bar de Esteiro, e de repente empezou a falar dun tal Manolo, un home que había mais duns quince anos que non vira e que lle había dito que tiña que mirar o periódico porque habíanlle entrevistado por razón do seu método de realizar as clases. Supoño sonaravos de algo.

Así que como é historiador, como dixen antes, ocurriuseme pedirlle que me falara un pouco do tema dos irmandiños, xa que anos atrás habíame regalado unha obra de teatro deDaniel Cortezón do mesmo nome, na cal fala na entrevista, porque levouno ó teatro xunto co autor da mesma. Este e o libro:


Aquí, nesta foto, unha dedicatoria que fíxome na primeira páxina do libro:


A entrevista lla fixen nun audio co teléfono e a calidade non é que sexa para tirar foguetes:escoitase música por detrás, o camareiro irrumpiu na conversa unhas cantas veces, etc.

Escoitade a entrevista aquí.


sábado, 18 de enero de 2014

Pequena reflexión

Podo dividir a miña familia en dous grupos:
Os primeiros, os da miña familia materna, que serían os que viviron toda a súa vida no campo, e o que isto significa: Unha vida dedicada ao traballo no campo, unha vida bastante dura.
Os segundos, os da miña familia paterna, que viviron practicamente toda a súa vida na cidade, o cal, desde o meu punto de vista e moito mais fácil e entretido.
Despois de facer un contraste coas dúas familias penso que para vivir como os meus antepasados maternos non valería demasiado, ou polo menos non me agradaría demasiado vivir a vida que viviron eles.

Aprendín bastantes cousas, detalles en particular das vidas dos meus antepasados que non sabía, aínda que, como xa dixen vexo a todos os que lles fixen unha entrevista con regularidade, as cales son persoas, pequenas persoas que teñen as súas pequenas historias, as cales pouquiño a pouquiño van conformando esa gran historia que aparece reflexa nos libros.